Skip to Main Content
It looks like you're using Internet Explorer 11 or older. This website works best with modern browsers such as the latest versions of Chrome, Firefox, Safari, and Edge. If you continue with this browser, you may see unexpected results.

IEEE staðall

IEEE heimildastaðall er notaður í eftirfarandi deildum HR: iðn- og tæknifræði, verkfræði og tölvunarfræði.

Tilvísanir

IEEE notast við númer í hornklofa sem tilvísun í texta. Fyrsta tilvísunin í texta fær töluna [1] og ef vísað er aftur í þá sömu heimild er alltaf vísað í sömu töluna. Næsta heimild fær tilvísunina [2] og svo koll af kolli. Athuga þarf sérstaklega vel að númera rétt ef texti er færður til eða nýr texti kemur inn í miðjan kafla, bæði númerum í tilvísunum og heimildaskrá.

Tilvísanir birtast í hornklofa á undan greinamerki (þ.e.a.s. punktur og komma koma fyrir aftan hornklofa). Málfræðilega má meðhöndla tilvísanir eins og neðanmálsgreinar:

... eins og sýnt er í Brown [4], [5] ...
... sem nefnt var áður [2], [4]-[7], [9] ...
... Smith [4] og Brown og Jones [5]...
... Wood o.fl. [7] í rannsókn sinni ...

Eða eins og nafnorð:

... eins og sýnt er í [2]...
... samkvæmt [4] og [6]-[9] þá telst ...

Ef talað er um höfunda í meginmáli skal taka fram öll nöfn höfunda ef þeir eru fimm eða færri. Ef höfundar eru sex eða fleiri skal aðeins taka fram nafn fyrsta höfundar og skrifa o.fl. á eftir. Skrifa skal höfundana í sömu röð og þeir koma fram á heimildinni sjálfri.

Þegar þarf að taka fram nákvæma staðsetningu innan heimildar, t.d. blaðsíðutal eða númer myndar þá kemur það inn í hornklofann fyrir aftan númerið og komma á milli:

[3, bls. 5]; [3, mynd 1]; [3, viðauki I]; [3, kafli 2]; [3, algorithm 5]; o.s.frv.

Þegar texti er tekinn orðréttur úr heimild er talað um beina tilvitnun. Í slíkum tilfellum verður að geta blaðsíðutals þegar heimildin hefur blaðsíðutal. Beinar tilvitnanir sem eru innan við 40 orð eru auðkenndar með gæsalöppum og felldar inní texta. Beinar tilvitnanir sem eru lengri en 40 orð eru hafðar inndregnar í texta (5 stafabil) án gæsalappa. Langar tilvitnanir þykja ekki prýða texta og er miðað við að bein tilvitnum sé ekki lengri en 10 línur.

Ekki er mælt með að nota beinar tilvitnanir nema í undantekningartilfellum þegar orðalag skiptir öllu máli. Athugið að þýðingar af einu tungumáli á annað teljast vera beinar tilvitnanir og hlíta því ofangreindum reglum. Reynið ávallt að endursegja texta með ykkar eigin orðum. Ekki er nóg að breyta bara aðeins setningaruppröðun. 

Blaðsíðutal þarf alltaf að fylgja þegar um beinar tilvitnanir er að ræða ef heimildin hefur blaðsíðutal, t.d. bækur og tímaritsgreinar, sjá eftirfarandi dæmi: 

Tilvísun sett aftast:
„Inngangur hefst oftast á því að rannsóknin er sett í víðara samhengi“ [1, bls. 30].

Ath. Þegar skrifað er á íslensku eru alltaf notaðar íslenskar gæsalappir„...“(niðri 99 og uppi 66) - en á ensku eru notaðar enskar gæsalappir "..." báðar uppi 66 og 99).

Fyrirtæki geta sett sér siðareglur sem „skiptast annars vegar í þær reglur sem opinberir aðilar og stjórnvöld setja og hins vegar í eigin reglur sem fyrirtækin setja sér sjálf“ [2, bls. 2].

Ef bein tilvitnun er lengri en 40 orð þá er hún inndregin vinstra megin og án gæsalappa. Ekki á að breyta leturstærð eða línubili. Í þessu tilfelli er punktur settur á undan tilvísanahornklofanum.

Vegna þess hve hreyfiþroskinn er reglulegur við eðlilegar aðstæður er oft tekið mið af honum þegar meta á þroska barns á fyrstu árum ævinnar. Varhugavert er þó að draga of viðtækar ályktanir af honum því rannsóknir hafa sýnt að örum hreyfiþroska fylgir ekki sjálfkrafa ör vitsmunaþroski. [3, bls. 115]

Ef orð eða hluti texta er felldur út úr beinum tilvísunum eru settir inn þrír punktar í stað þess sem fellt er út. Einnig ef felldur er út texti milli setninga, þá eru settir inn fjórir punktar (þ.e. þrír punktar fyrir orð sem felld eru út og einn punktur fyrir greinarmerki).

„Ágreiningur endurskoðenda og stjórnenda ... er ræddur og komast þeir oftast að samkomulagi. .... Það er ekki hlutverk endurskoðenda að meta hvort viðskiptaráðstafanir fyrirtækis eru skynsamar eða hagkvæmar“ [4, Ágreiningur].

 

Ef heimildin hefur ekki blaðsíðutal, t.d. vefsíða skal notast við bestu aðferðina til að hjálpa lesendanum til að finna beinu tilvitnunina, meðal annars með því að setja kafla heiti eða einhverja fyrirsögn. 

Mælt er frekar með því að nota óbeinar tilvitnanir heldur en beinar tilvitnanir í texta. Með óbeinum tilvitnum er átt við að:

  • nemandi lesi texta úr heimild,
  • lesi hann jafnvel aftur,
  • skilji textann,
  • leggi heimildina frá sér,
  • og með sínum eigin orðum, endursegir upplýsingarnar sem hann las í heimildinni
  • og endi óbeinu tilvitnunina með að setja tilvísun [1]. 

 

  • Tilvísun: lágmarksupplýsingar um heimildina sem vísað er í – full skráning heimildarinnar er að finna í heimildaskránni.
  • Tilvitnun: textinn sem fenginn er að láni úr ákveðinni heimild og annað hvort tekinn upp óbreyttur (bein tilvitnun) eða hann umorðaður (óbein tilvitnun).

Skylt er að vísa í upplýsingar sem fengnar eru úr verkum annarra höfunda annars vegar í meginmáli texta (tilvísanir) og hins vegar í lok ritgerðar eða verkefnis (heimildaskrá). Nauðsynlegt er að öll rit sem vísað er til í meginmáli séu talin upp í heimildaskrá, og öfugt. Undantekning frá þessari reglu eru munnlegar heimildir; þeirra er einungis getið í tilvísunum, en ekki í heimildaskrá (sjá kafla um munnlegar heimildir).

Hvenær vísa skal til heimilda (beinar og óbeinar tilvitnanir) 
Til að forðast ritstuld er mikilvægt að vita hvenær vísa skal til heimilda. Vísið ALLTAF til heimilda þegar;​

  • tekinn er orðrétt upp texti annars höfundar
  • texti annars höfundar er þýddur, umorðaður eða honum hagrætt
  • notuð eru tölfræðileg gögn eða niðurstöður könnunar eða rannsóknar annars höfundar
  • settar eru fram staðreyndir, hugmyndir eða skoðanir sem flokkast ekki sem almenn þekking
  • töflur og myndir (einnig ókeypis myndir af internetinu) líka þær sem merktar eru með Creative Commons leyfi

​Það er ekki nauðsynlegt að vísa til heimilda þegar fjallað er um eitthvað sem kallast gæti almenn þekking, s.s. að Ísland sé eyja, að mammúturinn sé útdauður, eða að handþvottur hamli útbreiðslu sýkla. Ef vafi er á hvort þörf sé á tilvísun, þá er alltaf betri kostur að vísa til heimildar, en að sleppa því.